Najciekawsza część astronomicznego widowiska przypadła na godziny tuż przed wschodem Słońca. Obserwatorzy musieli jednak wykazać się cierpliwością. Księżyc znajdował się nisko nad południowo-zachodnim horyzontem, a z każdą minutą niebo stawało się coraz jaśniejsze.

Faza półcieniowa rozpoczęła się już około godziny 3.20. Wyraźniejsze zmiany na tarczy Księżyca można było dostrzec później. Około godziny 4.30 rozpoczęła się faza częściowa, kiedy cień Ziemi zaczął coraz mocniej zasłaniać naszego naturalnego satelitę.

Najlepsze warunki do obserwacji przypadły mniej więcej między godziną 4.30 a 5.40. Szczególnie ciekawie Księżyc prezentował się kilkadziesiąt minut przed wschodem Słońca. Nisko położona tarcza w połączeniu z elementami krajobrazu dawała również okazję do wykonania efektownych fotografii.

Skąd bierze się zaćmienie Księżyca?

Do zaćmienia dochodzi, gdy Ziemia znajduje się pomiędzy Słońcem a Księżycem, a nasz naturalny satelita wchodzi w cień rzucany przez planetę. W przypadku zaćmień całkowitych tarcza Księżyca może przybrać charakterystyczny czerwony odcień. To rezultat światła słonecznego przechodzącego przez ziemską atmosferę.

Tym razem mieliśmy do czynienia z zaćmieniem częściowym. W kulminacyjnym momencie zdecydowana większość średnicy tarczy Księżyca znalazła się w cieniu Ziemi.

Do obserwacji nie był potrzebny specjalistyczny sprzęt. Zjawisko można było zobaczyć gołym okiem, choć lornetka lub teleskop pozwalały przyjrzeć mu się dokładniej. W przeciwieństwie do zaćmienia Słońca obserwacja zaćmienia Księżyca nie wymaga stosowania filtrów ochronnych.

Największym wyzwaniem była tym razem pora. Aby zobaczyć najbardziej interesującą część zjawiska, trzeba było wstać bardzo wcześnie albo po prostu nie kłaść się spać.

Ci, którzy przegapili nocne widowisko, mogą zobaczyć je na fotografiach. Zapraszamy do naszej galerii zdjęć z zaćmienia Księżyca.

Zdjęcia: Krzysztof Kuza i Wojciech Wróbel