Kiedy w 2000 roku Łukasz Domański uległ bardzo poważnemu wypadkowi wydawało mu się, że na zawsze pożegna się ze swoimi marzeniami o karierze sportowej.
Właśnie skończył VI klasę Szkoły Podstawowej w Zborowie i po wakacjach rozpoczynał naukę w Samorządowym Gimnazjum w Solcu-Zdroju. Miał tyle planów. Lubił grać w piłkę nożną, biegać. Jak to jednak często bywa, życie pisze własne scenariusze.
Łukasz jest jednak najlepszym przykładem na to, że nigdy nie należy się poddawać.
Już jako osoba niepełnosprawna skończył Gimnazjum. Skończył również Technikum Elektroniczne w Busku-Zdroju na Górce. I właśnie na Górce 5 lat temu zaczął trenować. Namówił go na te treningi ówczesny kierownik internatu - Pan Ryszard Musiał. To właśnie On i, jak podkreśla wielokrotnie Łukasz, koledzy przez cały czas mobilizowali go do ćwiczeń. Okazuje się, że warto było.
Jeszcze w I klasie Technikum pojechał na spartakiadę do Siedlec i zdobył tam 3 złote medale: w pchnięciu kulą, rzucie dyskiem i rzucie oszczepem. Później Mistrzostwa Polski w Szczecinie. Tam 6, 5 i 4 miejsce. Łukasz mówi, że kiepsko mu poszło.
W II klasie Ogólnopolska Spartakiada w Kozienicach, a tam dwa pierwsze miejsca i jedno II.
W III klasie Ogólnopolska Spartakiada w Wiśle i 3 złote medale.
W IV klasie znów Kozienice i znów dwa złote medale i jeden srebrny ( Łukasz mówi, że niestety powinęła mu się ręka).
Później był rok odpoczynku, a teraz kwalifikacje na Mistrzostwa Polski. I znów sukcesy:
brązowy medal w rzucie dyskiem i IV miejsce w pchnięciu kulą (miejsce, z którym żaden sportowiec nie może się pogodzić).
Łukasz dalej trenuje, chodzi na siłownię i mówi, że jest gotów osiągać dalsze sukcesy.
Okazuje się, że wypadek i niepełnosprawność, będąca jego konsekwencją, wcale nie muszą ograniczać. Wręcz przeciwnie, mogą potęgować wolę walki, mobilizować i w rezultacie przynosić satysfakcję. Łukasz, jak sam podkreśla, jest szczęśliwy i spełniony jako sportowiec. Z dumą też pokazuje brązowy medal z ostatnich Mistrzostw.
