27 lat pontyfikatu: setki podróży i wizyt apostolskich, przemówień i
wystąpień, konferencji i audiencji, spotkań tych oficjalnych i
prywatnych. Wszyscy – zdaje się nam – znaliśmy Go dobrze, pewnie, że
nie osobiście, ale za pomocna radia, telewizji prasy, spotkań podczas
Jego pielgrzymek do Ojczyzny, czy naszych wizyt w Rzymie. To był nasz
Papież, Polak, Jeden z nas… Największy z Rodu Polaków, z którym każdy
mógł się utożsamić. Jak pisał Juliusz Słowacki:

Pośród niesnasek Pan Bóg uderza
         W ogromny dzwon,
Dla słowiańskiego oto papieża
         Otworzył tron…
On rozda miłość, jak dziś mocarze
         Rozdają broń,
Sakramentalną moc on pokaże,
         Świat wziąwszy w dłoń…

Bliski
był sercu każdego z nas, niezależnie od wyznawanej religii, przekonań,
poglądów filozoficznych czy politycznych. Był człowiekiem wielkiego
ducha i ogromnego serca, który swe nauczanie potwierdzał przykładem
życiem. Uczył tolerancji, w duchu poszanowania poglądów i przekonań
innych, a nie w duchu relatywizmu; walczył o godność każdego człowieka
bez względu na jego stan posiadania czy zajmowane stanowisko, głosząc:
każdy ma prawo żyć, godnie żyć; wprowadzał pokój i budził nadzieję na
lepsze jutro; zachęcał do przebaczenia i darowania uraz w imię miłości
bliźniego; głosił z mocą każdy człowieka ma prawo być traktowany z
godnością, niezależnie od stopnia sprawności psychofizycznej, choroby
czy kalectwa. W Jego gestach, ruchach i słowach wyrażała się wielka
troska o człowieka, o każdego z nas, o moje problemy, o mnie, o moje
sprawy. Jak celnie bowiem zauważył Tadeusz Mazowiecki Papież, mówiąc do tysięcy, zwraca się jakby do każdego z nas z osobna.

Pociągał przykładem życia i nauczania, gdy mówił: musicie
od siebie wymagać! ... Trzeba pokonywać słabość i zniechęcenie,
zrezygnować z rzeczy zbytecznych, … otwierać się na innych. Ale odszedł… pozostawił spuściznę nauczania i przesłania, wezwań i pouczeń, przestróg i próśb… ale odszedł.

Był
osobą szczególnie ważną w dziejach współczesnego świata w historii
państw, społeczeństw i każdego człowieka. Wielu się z nim nie zgadzało,
gdy głosił twarde i bezpardonowe zasady i stawał w obronie słabych i
pokrzywdzonych stając się ich głosem. Wielu szanowało go za żarliwą
wiarę, niezwykła inteligencję, mądrość i podejście do drugiego
człowieka, wielu nawróciło się do Boga pod wpływem jego słów i
przykładu życia.

Ale zdecydowana większość w chwili Jego słabości, osamotnienia w
bólu i cierpieniu zobaczyła siebie samych ze smutnych poranków szarego
codziennego życia; z wieczorów pustki, samotności i niezrozumienia;
zobaczyła siebie zmagających się z przeciwnościami losu, z chorobą i
słabością; wielu doświadczyło także swoistej wewnętrznej przemiany,
przemiany wyrażającej się łzami, odpowiedzeniem sobie na pytanie o sens
istnienia, na interpelacje o sens mojego życia. Bardzo wiele osób tego
pamiętnego drugiego kwietnia 2005 roku przeżyło swoją godzinę 21:37…
godzinę jakiegoś wewnętrznego rozdarcia, godzinę refleksji i zadumy,
godzinę  przed Bogiem w prostocie i nagości swej natury bez masek, bez
słów usprawiedliwienia się czy też zrzucenia odpowiedzialności na
innych, stanęło w tej godzinie w zamyśleniu nad sobą samym z dala od
zgiełku świata… wiele osób umarło wtedy dla zgubnych przyzwyczajeń,
pustych frazesów, życia bez celu i sensu. On odszedł. Jego życie,
nauczanie, cierpienie i śmierć odwoływały się do tego, co w każdym
człowieku jest dobre i szlachetne, do tego, co stanowi podstawę
ludzkiej egzystencji, nakazywały jednocześnie i wzywały do pogrzebania
tego wszystkiego, co sprzeciwia się ludzkiej godności, do porzucenia i
wyrzeczenie się tego, co podłe i małostkowe, co nie godne człowieka.

On odszedł… myśmy zostali, możemy oczywiście cały czas żyć w żałobie, ale możemy także z żywymi na przód iść, po życie sięgać nowe i wprowadzać nauczanie Jana Pawła II w czyn, tworząć lepsze jutro, które zaczyna się już dzisiaj … ode mnie i od Ciebie…

 fotoreportaż