Święta Kinga pochodziła z rodziny
wielodzietnej. Jej siostrami były m.in. św. Małgorzata Węgierska,
Konstancja, księżna ruska, oraz bł. Jolenta. Ciotką Kingi była św.
Elżbieta Węgierska, szwagierką bł. Salomea, a dalszymi krewnymi św.
Jadwiga Śląska i św. Agnieszka z Pragi. Do Polski przybyła w roku 1239
jako pięcioletnie dziecko. Ze względów politycznych została zaręczona z
księciem sandomierskim Bolesławem Wstydliwym. Początkowo przebywała na
dworze książęcym w Sandomierzu, a następnie w Krakowie. W wyniku
zagrożenia najazdem Tatarów, przebywała później na Węgrzech i na
Morawach, w klasztorze cystersów w Welehradzie. Po wycofaniu się wojsk
tatarskich i ustaniu wewnętrznych walk o tron oraz pokonaniu Konrada
Mazowieckiego, książęca para powróciła w 1243 do Krakowa, mieszkając w
Nowym Korczynie. Tutaj zaproponowała Bolesławowi, że pragnie zachować
dozgonną czystość w małżeństwie, ślubując to przed biskupem krakowskim
Janem Prandotą w kościele franciszkanów. Historycy, wiążąc zgodę
Bolesława na ślub dziewictwa Kingi, nadali mu przydomek „Wstydliwy”.
Następnie wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka zostając tercjarką.
Mając na uwadze dobro księstwa krakowskiego i sandomierskiego, czynnie
pomagała swemu mężowi w ich odbudowie po niszczycielskim najeździe
Tatarów, służąc swoim posagiem. Wsparła finansowo m.in. katedrę
krakowską oraz liczne klasztory ojców: benedyktynów, cystersów i
franciszkanów. Była fundatorką wielu kościołów, m.in. w Bochni i Nowym
Korczynie. Sprowadziła liczne zgromadzenia zakonne, m.in. Kanoników
Regularnych od Pokuty do Krakowa oraz siostry norbertanki do Krzyżanowic
nad Nidą, fundując im przyklasztorne kościoły. Wzięła czynny udział w
staraniach o kanonizację św. Stanisława. Z jej inicjatywy Bolesław
Wstydliwy i biskup Prandota wysyłali dwukrotnie poselstwo w tej sprawie
do Stolicy Apostolskiej.

W uznaniu jej wkładu w dobro księstwa i
kościoła Bolesław za radą biskupa Prandoty wydał 2 marca 1257 w Nowym
Korczynie przywilej własności Ziemi Sądeckiej dla swojej małżonki.
Wykorzystując stan anarchii na Węgrzech księżniczka Kinga, dążąca do
zacieśnienia związków Spisza z Polską, obsadziła ten teren swoimi
wojskami, które stacjonowały tam aż do jej śmierci. Przełomowym momentem
w jej życiu była śmierć  7 grudnia 1279 w Krakowie jej męża księcia
Bolesława, kiedy to podjęła jako wdowa decyzję wstąpienia do zakonu
klarysek. Najpierw przywilejem z 6 lipca 1280 dokonała fundacji
klasztoru klarysek w Starym Sączu, a następnie przywdziała habit zakonny
stając się klaryską. Odtąd zamieszkiwała w tym klasztorze, choć musiała
go opuścić pod koniec 1287, kiedy wraz z dwiema siostrami (Jolentą i
Konstancją) oraz innymi siedemdziesięcioma zakonnicami uciekła na Zamek
Pieniński bronić się przed najazdem tatarskim. 24 kwietnia 1289 złożyła
profesję zakonną. We wrześniu 1291 zapadła na poważną, śmiertelną
chorobę, w wyniku której 24 lipca 1292 zmarła. Została pochowana po paru
dniach pod posadzką klasztornej kaplicy. Obecnie jej relikwie
spoczywają po translacji w specjalnej trumience na ołtarzu, na którym
umieszczono jej XV-wieczną pozłacaną figurę.

16 czerwca 1999
kanonizował ją św. Jan Paweł II podczas swojej pielgrzymki do Polski w
uroczystej mszy świętej w Starym Sączu przy licznym udziale
duchowieństwa i wiernych. Specjalny obraz z wizerunkiem świętej na
uroczystość kanonizacji namalował krakowski artysta Piotr Moskal.
(Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Święta_Kinga).