Zjawisko koloryzmu możemy obserwować w twórczości malarzy weneckich XV i XVI wieku, malarzy romantycznych, impresjonistów czy postimpresjonistów, a także abstrakcjonistów. W Polsce zainteresowanie artystów malarzy kolorem, przypada na okres międzywojenny minionego stulecia, zapowiedziane zostało przez postimpresjonistyczne malarstwo Józefa Pankiewicza. Koloryzm

(kapizm) wykształcił się i zdominował polską sztukę, stając się w latach
trzydziestych XX wieku kierunkiem malarskim. Koloryści malowali głównie z natury, kształtując formę kolorem, który był ważniejszy od konstrukcji i decydował o nastroju obrazu malarskiego.

Epatowanie kolorem i czerpanie z natury szczególnie można zaobserwować w
latach pięćdziesiątych XX wieku u twórców reprezentujących ekspresjonizm abstrakcyjny (Szkoła Nowojorska) i abstrakcję impresjonistyczną (Szkoła Paryska). Ekspresjonizm abstrakcyjny, choć nie był stylem jednorodnym, miał jednak cechy wspólne, łączące
stylistykę twórczości jego reprezentantów. Cechami tymi było m.in.: czerpanie z natury, łączenie w obrazie rysunku i malarstwa. Abstrakcja impresjonistyczna to nurt abstrakcji niegeometrycznej, gdzie punktem wyjścia dla twórców są konkretne, istniejące w naturze obiekty, z których wyprowadzają abstrakcyjne formy, jako układy malarskie składające się na obraz.

Bliski nurtowi abstrakcji impresjonistycznej jest polski
abstrakcjonizm, który należy traktować, jako ciąg dziejów
kolorystycznego pejzażu. W konwencji tej tworzyli swoje obrazy: Piotr Potworowski, Roman Artymowski, Jacek Sempoliński, Tadeusz Dominik, Józef Hałas, Zbigniew Jaskierski, Rajmund Ziemski.

Odwoławszy się do historii sztuki chcę teraz przybliżyć odbiorcom twórczość malarską uczestników wystawy 3 x KOLOR – Żuchnicki, Poręba, Kozub.

Waldemar Żuchnicki stosuje w swoich obrazach dwie uzupełniające się warstwy, widzenia przedmiotowych form i form abstrakcyjnych. Obie warstwy wzajemnie się rastrują, uzupełniają i komponują w
przewrotną, ale przemyślaną całość. Dramaturgię zestawień formalnych Waldemar podsyca żywymi barwami. W rezultacie obrazy dają rytmikę chwiejności na granicy widzenia realnego i abstrakcyjnego.


Michał Poręba w obrazach buduje kolorem formy antropomorficzne
przywołując odbiorcy podobne zobaczone w naturze. Michał „zatraca” się podczas tworzenia obrazów, bowiem dla niego sam proces malowania
zdaje się być ważniejszy od finalnego efektu. Mówią o tym jego obrazy, które eksplodują ekspresją form, kolorów, faktur i zestawień barwnych.

Waldemar Kozub obrazuje zauważenia, wyodrębniając z pejzażu barwne
formy natury, dopełnia je o swoje refleksje, przeżycie, wrażliwość wreszcie o abstrahowanie i nadanie obrazom formy wyobrażenia.
Strukturalne obrazy są efektem autorskiej grafizacji form zaczerpniętych z natury, którym nadaje właściwą dla siebie abstrakcyjną kolorystyczną rytmikę.

Choć każdy z nas jest stylistycznie różny, to łączy nas nie tylko
znajomość, zainteresowanie sztuką, ale i umiłowanie do twórczego wyrażania się w malarstwie czystym, nieobarczonym literackością.
Interesuje nas nie tylko czysta forma, nie sam kolor, ale „czyste
malarstwo”, w którym zawarta jest radość tworzenia obrazów. Można ją odnaleźć w zestawieniach barw czystych, w sposobie prowadzenia

narzędzia malarskiego, w geście malarskim, w liryzmie i poetyckiej
aluzyjności do natury, wreszcie w balansowaniu na granicy realności i abstrakcji. Nasza twórczość wywodzi się z tradycyjnego polskiego koloryzmu.