Marynarze mogli uniknąć katastrofy - nieodpowiednio zaalarmowali załogę, a część z nich nie zdawała sobie sprawy z powagi sytuacji. Marynarze którzy opuścili tonący statek nie potrafili zabezpieczyć szalup ratunkowych, aby uchronić się przed falami zalewającymi tratwy. Nie zapalili lamp sygnalizacyjnych, ani nie odpalili racy. Ginęli jeden po drugim z zimna i wycieńczenia, zalewani lodowatymi falami Morza Północnego.

Przytulaliśmy się wzajemnie do siebie i staraliśmy się ogrzać. Grzybek
co jakiś czas mówił: „Radio, dlaczego ich jeszcze nie ma, dlaczego nie
przybywają”. Powtarzał to wiele razy - wspominał Ryszard Ziemnicki, jedyny marynarz, który przeżył katastrofę - Potem zamilkł i upadł do wody. Nie
wstał już. Zostałem sam. Obok mnie pływały zwłoki kolegów, ocierały się
o mnie. Nie wiem, jak długo to trwało - czytamy na stronie www.tygodnikprzeglad.pl.

Wiele statków zbagatelizowało wołanie o pomoc - sygnał SOS z MS Busko Zdrój. Dopiero po kilku godzinach wysłano śmigłowiec ratowniczy. Załoga już nie żyła, udało się uratować tylko jednego marynarza.

Marynarze, którzy zginęli na Morzu Północnym zostali pochowani na
Cmentarzu Komunalnym w Gdyni Witominie, tam też znajduje się pomnik
upamiętniający tą tragiczną katastrofę.

W podobny sposób, w 1983 r. na Morzu Śródziemnym zatonął MS Kudowa
Zdrój, statek z serii drobnicowce projektu B-452. Zginęło wtedy dwadzieścia osób,
uratowano tylko osiem.

MS Busko Zdrój był polskim statkiem handlowym zbudowanym w lata 70. XX wieku w Rumunii w stoczni Santierul Naval w Turnu Severin, był piątym z serii dwunastu drobnicowców projektu B-452. Został wykonany na zlecenie Polskich Linii Oceanicznych. Wszystkim jednostkom pływającym z tej serii nadawano nazwy polskich uzdrowisk.

/em/