50 lat w służbie społecznej
2007-05-23 14:38:23

Dokładnie 1 października 1957 roku na terenie zespołu pałacowego w Zborowie został utworzony Państwowy Zakład Specjalny dla Dorosłych. Różne były koleje losu Zakładu. Od 1978 roku aż do dnia dzisiejszego placówka przeznaczona jest dla osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie. Niewątpliwie trudno było funkcjonować w zabytkowym obiekcie. Tym większa radość, że w roku obchodów 50 lat funkcjonowania Domu został oddany do użytku nowoczesny, spełniający wszelkie standardy obiekt, w którym obecnie wygodnie mieszka 65 pensjonariuszek.     Ale dom to przecież nie tylko cztery ściany z przyzwoitym wyposażeniem. Dom to ciepło,  bezpieczeństwo, troska, opieka i pewność jutra. Uroczystość, która odbyła się w Zborowie 17 maja br. z okazji obchodów 50-lecia istnienia Domu Pomocy Społecznej w Zborowie upewniła nas, że dla wszystkich mieszkających tam Pań starcza miłości i troski ze strony personelu. Widać było, że słowa św. Brata Alberta, które podczas uroczystej mszy świętej w zakładowej kaplicy zostały wygłoszone w homilii przez księdza kanonika Grzegorza Pałysa, iż „ Powinno się być dobrym jak chleb. Powinno się być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić, nakarmić się, jeśli jest głodny”, w Domu Pomocy Społecznej w Zborowie są codzienną normą. Podkreślali to zresztą wszyscy zaproszeni na tą uroczystość goście. Zasłużeni pracownicy odznaczeni zostali Krzyżami Zasługi, bądź też okolicznościowymi listami. Dzieci  ze Szkoły Podstawowej w Zborowie i Solcu przedstawiły program artystyczny. Clou programu okazały się występy zespołu „Bąbelki” z zaprzyjaźnionego Domu Pomocy Społecznej w Gnojnie. To co pokazali ci młodzi ludzie wzbudziło prawdziwy podziw, a takiego wykonania piosenek Wojtka Bellona nie powstydziłby się niejeden profesjonalny zespół. Na dziedzińcu DPS prezentowane były prace osób niepełnosprawnych, które można było kupić, wspierając tym samym finansowo stowarzyszenie na rzecz osób niepełnosprawnych „Wielki Grosz”.     Zapewne wiele trudu kosztowało przygotowanie tak godnej oprawy jubileuszu, ale radość na twarzach pensjonariuszy, ich podziękowania i uśmiech były na pewno najpiękniejszą nagrodą, bo jak powiedział pewien francuski filozof „to człowiek człowiekowi najbardziej potrzebny jest do szczęścia.” (mpm)