Szkoła istniała oczywiście już dużo wcześniej, ale obiekt, w którym aktualnie się mieści wybudowano w 1947 roku. jak uważają w pewnym stołecznym polskim mieście, każda data jest dobra dla obchodzenia jubileuszu. W tym jednak przypadku, bez przekąsu należy stwierdzić, ze świętować naprawdę było warto.

Jak na zacny jubileusz przystało zaczęto od wspomnień. Pani Renata Szybowska – Dyrektorka Szkoły, przed licznie zgromadzonym gronem tych starszych i tych młodszych słuchaczy, snuła opowieść o tym czego dawniej uczono, kto uczył, jakie niejednokrotnie trudne chwile musieli przetrzymać i nauczyciele i uczniowie. Na wielu twarzach uśmiech rozrzewnienia wzbudziło wspomnienie, że podobnie jak za ich czasów, tak i obecnie  dzieci niezmiennie śpiewają: „Jawor, jawor, jaworowi ludzie…”

Ale cóż by to była za szkoła, w której nie mogłyby zaprezentować swoich talentów dzieci. Były więc tańce, piosenki, była inscenizacja lekcji szkolnej z Małym Księciem, a szkolny kucharz podał doskonały przepis na dobrą szkołę. Bawili się i duzi i mali.

Można też było obejrzeć wystawę „Ze wspomnień niebieskiego mundurka”. A udało się na niej zgromadzić prawdziwe cuda. Były więc i stareńkie szkolne ławki z dziurą na kałamarz, były przedwojenne dzienniki, dokumenty i fotografie, były książki, których teraz nie uświadczysz nawet na pchlim targu. Przechodząc od tych najstarszych lat szkolnych, aż do czasów dzisiejszych można było wspominać, wspominać, wspominać……

Jak na prawdziwą szkołę przystało była oczywiście kronika szkolna. I tu zaskoczenie, bo oprócz standardowego wpisu na kartach kroniki, można było jeszcze uwiecznić swój podpis na murach szkoły. A dokładnie na ścianie korytarza I piętra. Warunek był jeden. Trzeba było domalować własnoręcznie jakiś element we wspólnie tworzonym obrazie na szkolnej ścianie. Pomysł przedni. A cała impreza niewątpliwie udana.

Może więc nie ma co się zastanawiać nad sensem obchodzenia jubileuszy, tylko z góry krzyczeć: WARTO! Szczególnie takie!

(mpm)