Generał Fieldorf został aresztowany przez funkcjonariuszy UB 10 listopada 1950 w Łodzi. Przewieziony do Warszawy, został osadzony w areszcie śledczym MBP przy ul. Koszykowej. Następnie przewieziono go do więzienia mokotowskiego przy ul. Rakowieckiej 37.   Pomimo tortur Fieldorf odmówił współpracy z Urzędem Bezpieczeństwa. Po sfingowanym procesie, w którym oskarżono go o wydawanie rozkazów likwidowania przez AK partyzantów radzieckich 16 kwietnia 1952 został skazany w Sądzie Wojewódzkim dla m. st. Warszawy przez sędzię Marię Gurowską  na karę śmierci przez powieszenie.

Wyrok wykonano 24 lutego 1953 o godz. 15:00 w więzieniu Warszawa-Mokotów przy ul. Rakowieckiej, na 10 dni przed śmiercią Stalina.

Prokurator Witold Gatner moment ten opisał następująco: „Byłem zdenerwowany, napięty. Czułem, że trzęsą mi się nogi. Skazany patrzył mi cały czas w oczy. Stał wyprostowany. Nikt go nie podtrzymywał. Po odczytaniu dokumentów zapytałem skazanego, czy ma jakieś życzenie. Na to odpowiedział: «Proszę powiadomić rodzinę». Oświadczyłem, że rodzina będzie powiadomiona. Zapytałem ponownie, czy jeszcze ma jakieś życzenia. Odpowiedział, że nie. Wówczas powiedziałem: «Zarządzam wykonanie wyroku». Kat i jeden ze strażników zbliżyli się (...). Postawę skazanego określiłbym jako godną. Sprawiał wrażenie bardzo twardego człowieka. Można było wprost podziwiać opanowanie w obliczu tak dramatycznego wydarzenia”.
 
Miejsce spoczynku ciała generała Emila Fieldorfa "Nila" do dziś jest nieznane. IPN przypuszcza, że znajduje się ono na Powązkach.
 
W marcu 1989 został zrehabilitowany, zmieniono postanowienie, „zarzucanej mu zbrodni nie popełnił”.
 
Ostatnie dziesięć lat życia Augusta Emila Fieldorfa w 2009 r. przeniósł na duży ekran reż. Ryszard Bugajski filmem „Generał Nil”. W rolę  dowódcy Dywersji AK kierującego najważniejszymi akcjami w okupowanej Warszawie w czasie II Wojny Światowej, m.in zamachem na kata Warszawy, generała SS Franza Kutscherę,  wcielił się Olgierd Łukaszewicz.

/JK - na podstawie Wikipedia.pl/